ترازو

taoun — Mon, 09 Jun 2008 04:02:24 GMT

در حال حاضر آرزو می کنم یکی منو عمیقا دوست بداره و یک ترازوی هدیه بهم کادو بده . خیلی برای محاسبه کالری های روزانه بهش احتیاج دارم .

سوء تفاهم

taoun — Mon, 02 Jun 2008 04:08:42 GMT

از دهن بچه در اومد که آقای شوشو ظهر خونشون بوده . تازه فهمیدم که یه کار جدید هم از شهرداری گرفته . من روحمم خبر نداشت . بهم گفتند: نظرت چیه ؟!! منم در نهایت بی اطلاعی فقط برای اینکه آبرو داری کنم و کمتر احساس تحقیر شدن داشته باشم که همسرم هیچی بهم مدتهاست نگفته ،گفتم الان نمی شه نظر داد باید حداقل یکسال توی این کار باشه . اینجوری یکم راحت تر شدم .

وقتی اومد دنبالم خیلی خودم رو کنترل کردم . دم در خونه که می رسیم می گه : در رو باز می کنی ؟ (با اینکه از اینکار متنفرم) گفتم باشه . تا رفتم در رو باز کنم (نمی دونم دیر شد یا فکر کرد خیلی بهم برخورد ) آقا خودش با یه حالت عجیبی سریع اومد در رو باز کرد و ماشین رو اوورد تو . (خیلی خورد تو پرم)

رفتم در آپارتمان رو باز کردم که یهو یادم اومد آشغالها رو حتما باید بیرون بگذارم . سریع آشغالها رو اووردم دم در . موقعی که از پارکینگ می خواستم بالا بیام از تو پارکینگ صدام کرد : وسیله هاتو نمی بری ؟ (اونقدر کفرم بالا اومده بود و ناراحت بودم که به خودش تکون نمی ده که یه چند تا نایلون رو بالا بیاره ) رفتم و همه نایلونها را با هم گرفتم و اومدم بالا .

خلاصه بعد از دو شب قهر روز آشتی در توضیح چیزهایی که حس کرده بودم تعریف کرد:

اونروز بهت گفتم در رو باز کن اما تا تو رفتی کلید در بیاری یه ماشین اومد که می خواست از خیابون رد شه . این بود که سریع خودم در رو باز کردم و اومدم تو . در مورد نایلونها گفت که کیفت تو ماشین جا مونده بود و من اگه می خواستم وسیله ها رو بیارم و سل آشغالی که من تو حیاط جا گذاشته بودم تو دستش جا نمی شد . ولی وقتی به من گفت من تمام نایلونها رو بردم و کیفم رو اون اوورد . می گفت خیلی تعجب کردم که چرا یکهو اینقدر عصبانی شده بودی ؟!

بعد هم تعریف کرد که برای گرفتن کار رفته بود اما معامله نشده بود .

خلاصه که سوء تفاهم بد دردیه .

نمایشگاه بچه ها

taoun — Tue, 27 May 2008 05:43:18 GMT

*این چیزهایی بود که همیشه ملاک های من برای مرد آینده زندگیم بود :

همیشه دوست داشتم همسر آیندم خیلی خوش تیپ باشه . خیلی لباس و شلوار داشته باشه . لباسهای زیرش همیشه سفید و مرتب و نو باشه . دندوناش سفیدو مسواک زده باشه. دوست داشتم همیشه و به موقع حموم بره . لباساش بود ادکلن هم نده بوی بدی ازشون نیاد . یعنی هر روز لباساشو عوض کنه .

خیلی صدا برام مهمه . اگه نتونم ارتباط تلفنی با صداش بر قرار کنم نمی تونم خیلی حرفام رو بزنم. همیشه دوست داشتم در طول روز زیاد بهم تلفن کنه . از حالم همه جوره با خبر باشه . خیلی روزا دنبالم بیاد هر جایی که هستم .

براش روابط کاری من تعریف شده باشه و بتونم باهاش جلوی همه راحت باشم . که بتونم همونجوری باشم که وقتی نیست هستم .

همیشه دوست داشتم بعضی موقع ها اون غذا درست کنه حداقل یکبار در ماه حتی شده تخم مرغ .همیشه دوست داشتم جمعه ها یه روزهایی هم اون صبحانه رو درست کنه و منو صدا کنه .

گاهی وقتها برام خرجی بگذاره .با اینکه نیازی به اینکارش ندارم ولی نیاز روحی شدیدی به اینکار دارم . گاهی ببرتم خرید تا یک چیزی رو خودش برام بخره .یه شبایی شام بیرونم ببره. یک روزهایی سینما بریم .

گاهی فقط وقت بگذاره برای خودم . برای احساسام برای اینکه بدونه من در چه حالیم . از چه آهنگی خوشم میاد .چه فیلمی نگاه می کنم . اصلا تو چه حال و هوایی هستم . به چی فکر می کنم .

قبول کنه که وقتی منم پا به پای اون کار می کنم و با هم می رسیم خونه . منم مثه اون حق دارم فقط نیم ساعت استراحت کنم . یا گاهی خسته باشم !

پی نوشت : نگفتم همسر من اینطوری هست یا نیست . فقط ملاکهای فکری و درست خودم رو نوشتم . ایده این کار هم از ویولت بود .

*دیروز رفته بودم نمایشگاه بین المللی . خیلی خوب بود . رفته بودم تو غرفه مخصوص بچه هامون و نقاشی شدن بچه ها رو تماشا می کردم و بهشون بادکنک و کلی وسیله می دادم . آخ اینا ذوق می کردن که حد نداشت .

وای وقتی نقاشی می شدن که دیگه نگو . اینقدر خوش گذشت که نگو .

کادوی تولد

taoun — Sun, 25 May 2008 04:34:18 GMT

شب تولدم بود و من روی کاناپه نشسته بودم و روزنامه می خوندم . آقای شوور دیدم با یه چیز توپی مانند کادو شده اومد طرفم . بهم میگه ارزش مادی نداره به ارزش معنویش فکر کن . تولدت مبارک . هدیش رو که با نهایت بی دقتی کادو شده نگاه می کنم و خندم می گیره . کادوش رو باز می کنم و می بینم دو تا بلوز و یه رودوشی برام خریده . که بازم با بی ظرافتی تمام گلولش کرده و تو کادوش پیچیده . بازم خندم می گیره . البته برای من همینکه یادش مونده بود که تولدم کی هست خودش خیلی بود . تا اینکه بره و کادو هم بگیره . آخی.... خیلی دلم سادگیش رو دوست داره .

جواب مدیرعامل

taoun — Sun, 18 May 2008 14:16:50 GMT

جناب مدیر عامل به خطوط توقف داده بود بدون اینکه با من هماهنگ کنه . بعد از فهمیدنم بلافاصله یه نامه کنایه دار زدم بهش که در صورت صلاحدید در این زمانها من رو هم در جریان بگذارید . یک علامت تعجب هم گذاشتم آخرش و امضا و ...

امروز منشی نامه پاراف شده اش رو بهم برگردونده . می دونید پایینش چی پاراف کرده بود ؟؟

نوشته بود "چشم حتماً " .

جاج ببو !

taoun — Thu, 01 May 2008 07:45:18 GMT

توی یکی از واحدها دو تا نیروی متخصص می خواستن استخدام کنن . آگهی رو که تو روزنامه زدیم در طی دو یا سه روز حدود 150 نفر مراجعه کردن که بینشون یکی بود که اونقدر آیکیو بود توی همون سه روز شده بود لقلقه زبون بقیه بگذریم از بین 150 نفر اول 50 نفر تو فیلتر اول و 30 تا تو فیلتر دوم رد شدن و مونده بود فیلتر تخصصی و آخری که از بین اونها دو نفر واقعا شایستگی و لیاقتش رو داشتن و از این دو نفر یکی واقعا نیاز فوری به کار داشت اما اونیکی شرایطش بهتر بود . قرار بود اسمها بره برای عقد قرار داد که یک نامه ویژه از مدیریت کارخونه رسید که آقای بهمانی رو در واحد فورا استخدام نمایید ! شاید یک دقیقه نکشید حاج ببو!(مستخدم مربوطه) تشریف اووردن و ما متوجه شدیم که بعله ! این همونی هستند که در دور اول مردود شدند و کاشف که به عمل اومد مشخص شد که آقا با نامه ..... تشریف آوردن شرکت و مدیر هم که دیدن که برای ادامه ساخت و سازها و گسترش فازهای پروژه های بعدی به حمایت پارتی نیازمند اند ! دست رد به سینه حاج ببو نزدند و قرار شده بود از همون روز شروع به کار بکنند .

خوب با این تفاصیر تنها راهی که مونده بود این بود که اونی که نیاز فوری بکار داشت استخدام نشد و اونیکی واقعا صلاحیتش رو داشت یعنی گزینه اول استخدام شد .

حالا من موندم که جواب خدا رو کی میده ؟؟؟؟؟

حاج ببو : منه منه کله گنده !

مسنجر

taoun — Sat, 26 Apr 2008 07:33:24 GMT

دیگه خیلی وقته تو صفحه مسنجرم چراغش خاموشه .

چراغی که روشن بودنش کافی بود تا شادم کنه .

چراغی که روشن بودنش یعنی قوت قلب من !

بهترین دوستم بود و چه روزهای خوبی رو که با هم از پشت همین مانیتور گذروندیم .

روزهای تعطیل و کار زیاد و گاهی یه شکلک می تونست خیلی راحت خستگی رو ازم بگیره .

هیچوقت اولین بار و آخرین باری که دیدمش یادم نمی ره .

بهترین خاطره ای که می تونست ازش تو دلم ثبت بشه ،شد .

لذت مسابقه گذاشتن سر زودتر شمردن طبقات ساختمونهای بلند و

پارک لاله و خیابون ولیعصر و بید مجنون مجید مجیدی ......

دیگه خیلی وقته تو صفحه مسنجرم چراغش خاموشه .

البته من خیلی خوشحالم که با همون دختری که عاشقش بود ازدواج کرد .

اما خوب میدونید که دل کندن از هرچی که بهش عادت کنی برات سخته ،حتی اگه یه چراغ کوچیک روشن توی مسنجر باشه .

taoun — Tue, 15 Apr 2008 10:20:29 GMT

این چند وقته خیلی سرم شلوغ بود و مجبور بودم خیلی روزها رو از ۷ صبح تا ۷ شب بمونم شرکت . این آخریها یکبار یکی از همکارام (بچه های قسمت فنی که تازه اومده کارخونه ما ) نزدیکای ساعت ۷ اومده بود دفتر که برگه هاش رو ببره . وقتی با تعجب دید که من موندم توی کارخونه گفت : خانوم فلانی شما چرا اینقدر می مونید توی کارخونه ؟
منم از لابلای دفتر و دستک هام نگاهی بهش انداختم و گفتم : مجبورم !
اونم با ناراحتی گفت : مجبورید ! بعد یه نگاهی که انگار به سرایدار خونشون نگاه می کنه سرش رو تکون داد و رفت .
آقا اون که رفت من تازه متوجه شدم اون چه برداشتی کرده . من منظورم این بود که کارهام خیلی زیاده اما اون برداشت کرد که بخاطر مشکل مالیه .
حالا وقتی میاد تو دفتر ما و میره بچه ها هر و هر می خندن و میگن این فکر می کنه تو گدایی چیزی هستی .

taoun — Wed, 09 Apr 2008 04:11:01 GMT

یک جورهایی خیلی چند وقته نظراتی میاد که گاهی تو فکر می برتم . واقعا بعضی هاشون برام خیلی ارزش دارند . خیلی خوشحالم می کنند . خودتون میدونید که من نوشته هام نظم و قانون و منظور خاصی نداره . یه راهیه برای تخلیه خودم . برای احساس سبکی کردن . مطمئنا اگه نظر کسی برای من مهم نباشه من توی وبلاگ نمی نوشتم . یه دفتر خاطرات بر می داشتم و شروع می کردم به نوشتن . اما حالا اینکه جواب نظری رو با رفتن به وبلاگی نمی دم و یا کسی رو لینک نمی کنم دلیل بر بی اهمیت بودن موضوع نیست . یا اگه آدرس یاهو اون کنار نمی گذارم هم دلیل بر ایجاد مزاحمت کردن کسی نیست . باید بگم که مثل گذشته دیگه وقت آزادی سر کار ندارم که بتونم نگاهی به وبلاگ ها ی جدید بندازم و آرشیو بخونم و .... الان دیگه سیستم کاریم خیلی فرق کرده و خیلی هنر مند باشم فقط (البته در حال حاضر) سه تا وبلاگ زهرا و 35 درجه و من و ام اس رو بخونم . حتی می بینید که وقت کافی برای درست نوشتن خودم هم ندارم . و لازمه یه معذرت بخوام از کسایی که فکر می کنن نوشته های من با یه افت شدید مواجه شده که کاملا درسته . در هر صورت مطمئن باشید نظر هر کسی که اینجا چیزی بنویسه برای من با ارزشه و بخش بزرگی از نوشته های من بخاطر همین تبادل نظره . منتها شاید نتونم بخاطر هر نظر بیام و وبلاگتون رو بخونم و احیانا تو یاهو مسنجرم ادتون کنم و ....

در هر صورت عذر منو قبول کنید . سعی می کنم یک مدت آدرس یاهوم رو هم بگذارم . البته اگه ویروسهای عزیز اجازه بدن و سیستمم رو آلوده نکنن .

taoun — Tue, 08 Apr 2008 16:33:58 GMT

چند وقته پیش می خواستم یکهفته روزه بگیرم . اما اراده اینکار رو کامل نداشتم . یک شب شوهرم گفت : می خوای با هم از فردا شروع کنیم و روزه بگیریم ؟ منم بلافاصله گفتم آره از فردا می گیریم . اونوقت دیدم زد زیر خنده و حالا نخند کی بخند ..... تازه یادم اومد که من پریودم !

چند روز پیش همسرم گفت : من فردا رو می خوام روزه بگیرم . منم بلافاصله گفتم منم می گیرم .و باز اون زد زیر خنده چون من بازم پریود بودم .

خلاصه که این فراموشکاری من شده خوب وسیله ای واسه خنده شوهرم.